Letni list z domowego zakątka

 


Kochane,

lato właśnie się kończy. Jutro pierwszy dzień jesieni.

Piszę do Was w ten ostatni letni! Choć zimny wieczór i sama trochę nie mogę uwierzyć, że te wszystkie długie, jasne dni są już za nami. Jeszcze niedawno wieczorem nie chciało się wracać z ogrodu do domu, słońce długo zaglądało przez okna, a dzień zdawał się mieć znacznie więcej godzin.

Zanim więc otworzymy drzwi jesieni, chcę na chwilę zatrzymać nasze lato. Zebrać je jak bukiet z ogrodu — trochę kolorów, trochę zapachów, kilka smaków i całe naręcze wspomnień.

A czym pachniało to lato?

Pachniało ziemią. Nagrzaną słońcem, świeżo przekopaną, czasem wilgotną po wieczornym podlewaniu. Pachniało skoszoną trawą, kwiatami, ziołami i ogrodem rozgrzanym po całym letnim dniu.

Było to lato bardzo pracowite. Dużo działo się w domu, w ogrodzie i na działce. Sadzenie, przesadzanie, podlewanie, koszenie, porządkowanie… i oczywiście kolejne pomysły, które pojawiały się szybciej, niż udawało się zrealizować poprzednie.

Była ziemia pod paznokciami, zmęczone wieczorem ręce i plecy i ta ogromna satysfakcja, kiedy można było spojrzeć na coś, co jeszcze niedawno istniało tylko w naszej wyobraźni, a teraz rosło, kwitło i stawało się częścią naszego miejsca.

Były też zbiory ziemniaków. Naszych własnych. Zwyczajna rzecz, a ile potrafi sprawić radości! Ręce zanurzone w ziemi i kolejne ziemniaki trafiające do wiadra. Lubię takie chwile. Przypominają, że wiele dobrych rzeczy potrzebuje czasu, cierpliwości i odrobiny naszej pracy.

Lato pachniało też targiem.

Dojrzałymi pomidorami, malinami, śliwkami, morelami i całym tym bogactwem, które pojawia się tylko na kilka krótkich tygodni w roku.

Później te zapachy przenosiły się do domu.

Kuchnia wypełniała się owocami, garnkami i słoikami. Powstawały soki, przetwory i kolejne zapasy oraz wielki bałagan. 

 Lubię myśleć, że w każdym takim słoiku zamykamy odrobinę lata. Kiedy zimą go otworzymy, razem ze smakiem wróci może jakiś obraz, zapach albo wspomnienie ciepłego dnia. Cieszę się, że miałam na to czas.

A pomiędzy całą tą pracą były również chwile cudownego, beztroskiego lenistwa. Były to co prawda chwile, ale bardzo miłe.

Lemoniada wypita w ogrodzie. Dłuższy poranek. Chwila w słońcu. Zrywanie kwiatów do wazonu, podjadanie owoców prosto z krzaczka  Wieczór, kiedy można było wreszcie odłożyć narzędzia i uznać, że na dzisiaj wystarczy, choć było to niełatwe.

Było to lato pełne spotkań.

Kiedy dzisiaj przeglądam zdjęcia z ostatnich miesięcy, widzę, że jednym z najpiękniejszych prezentów tego lata były spotkania.

Był ogród Basi.

Piękne letnie, kobiece przyjęcie pośród zieleni i ogromu kwiatów. Stół, pyszne, wymyślne jedzenie, rozmowy i śmiech. Czas płynął tam jakoś spokojniej. Można było siedzieć, rozmawiać, patrzeć na ogród i cieszyć się swoją obecnością.

Był otwarty ogród Agnieszki.

Można było spacerować, zaglądać w kolejne zakątki, podziwiać rośliny i ciekawe kompozycje. Oglądać, pytać, zachwycać się i oczywiście zbierać pomysły. Agnieszkę poznałam przez Instagram. Kiedy zobaczyłam, że zaprasza na dzień otwarty do swojego ogrodu, widziałam, że muszę tam pojechać. Dałam znać koleżankom i pojechałyśmy razem. Pojechałyśmy tylko zobaczyć, z wróciliśmy z głową pełną marzeń i pomysłów.

Było też rodzinne świętowanie urodzin.

Tort, stół ustawiony pod drzewami, najbliżsi i wspólny czas. Patrzę dziś na te fotografie i myślę, że właśnie takie chwile z biegiem lat nabierają największej wartości.

Było także kolejne spotkanie na działce.

Tym razem wspaniałe i bliskie memu sercu kobiety przyjechały do mnie. 

Miejsce, w które wkładamy tyle pracy i serca, nagle wypełniło się ludźmi, rozmowami i śmiechem.

Pomyślałam wtedy, że chyba właśnie po to tworzymy nasze ogrody i działki, żeby któregoś dnia ustawić wśród zieleni stół. Żeby ktoś przy tym stole usiadł. Żeby delektował się jedzeniem, rozmawiał u był obecny.

Z działką wiąże się też jeden z moich ulubionych obrazów tego lata -Leoś malujący przy sztaludze.

Wokół drzewa i zieleń, i powstająca altana. Przed nim płótno, obok farby. Mały człowiek całkowicie pochłonięty swoim dziełem. Cudownie było go obserwować.

Patrzyłam na niego i pomyślałam, że właśnie takie dzieciństwo chciałabym zachować w jego wspomnieniach. Pełne kolorów, natury, swobody, twórczości i zwyczajnych chwil spędzonych razem.

Było też spotkanie u Ani.

Pięknie nakryty stół w ogrodzie ,ceramika z Bolesławca, letnie potrawy i smak, który szczególnie został mi w pamięci - sałatka ze świeżo wędzonym łososiem przywiezionym z Kątów Rybackich przez jedną z kobiet.

Uwielbiam takie wspomnienia. Czasami jeden smak albo zapach wystarczy, żeby po latach powrócił cały dzień - ludzie, rozmowy, miejsce i atmosfera.

Tak jak w zeszłym roku, były też Ogrody Kapias.

Kwiaty, kolory, kolejne ogrodowe zakątki i mnóstwo inspiracji. Zachwycaliśmy się roślinami i tył miejscem.

Kiedy zbieram te wszystkie spotkania razem, widzę te wszystkie kobiece spotkania: rozmowy o ogrodach, domu, dzieciach, codzienności, planach i marzeniach. Czasami poważne, czasami zupełnie lekkie. Takie, podczas których śmiech przerywa rozpoczętą historię i przez chwilę żadna z nas nie pamięta, od czego właściwie zaczęłyśmy.

Jak dobrze było pobyć razem.

Posłuchać siebie nawzajem. Zainspirować się. Zachwycić czyimś ogrodem. Podzielić się czymś swoim. Wracałam z tych spotkań z telefonem pełnym zdjęć, głową pełną pomysłów i sercem pełnym dobrych emocji.

Wieczorami lato pachniało chyba najpiękniej.

Rozgrzaną przez cały dzień ziemią. Wilgotną trawą po podlewaniu. Kwiatami. Pierwszym chłodem, który pojawiał się w powietrzu po upalnym dniu.

Pachniało spokojem.

Po całym dniu pracy można było wreszcie usiąść. Spojrzeć na ogród i już niczego nie poprawiać.

Po prostu pobyć.

Dzisiaj, w ostatni wieczór lata, patrzę na nasze zdjęcia.

Widzę rodzinę zgromadzoną przy stole. Tort. Wiadro świeżo wykopanych ziemniaków. Leosia przy sztaludze. Kwiaty. Ceramikę z Bolesławca. Stoły ustawione pośród zieleni. Ogrody, które odwiedziliśmy. Kobiety, z którymi mogłam dzielić te chwile.

I myślę sobie:

to było dobre lato.

Pracowite i twórcze. Pełne ziemi i kwiatów. Owoców i domowych przetworów. Zmęczenia po dobrze przeżytym dniu i chwil cudownego lenistwa.

A przede wszystkim pełne ludzi.

Bo chyba najbardziej ze wszystkiego to lato pachniało bliskością.

Rodzinnym świętowaniem. Dzieciństwem Leosia. Kobiecymi rozmowami. Herbatą przy wspólnym stole. Śmiechem dobiegającym z ogrodu. Chwilami, kiedy nigdzie nie trzeba było się spieszyć.

Jutro przyjdzie jesień

A wraz z pierwszym dniem jesieni w naszym domu przyjdzie jeszcze jeden szczególny dzień.

Urodziny naszego najstarszego syna. Już dwudzieste. Uwierzycie?

Dwadzieścia lat...

Czasem sama zastanawiam się, kiedy właściwie minęły. Przecież dopiero co był małym chłopcem, a dzisiaj rozpoczyna własne dorosłe życie.

Może właśnie takie dni najmocniej pokazują nam upływ czasu.

Zmieniają się pory roku. Dzieci dorastają. My się zmieniamy. Dom i ogród zmieniają się razem z nami. Jedne historie się kończą, a na ich miejscu zaczynają się następne.

I chyba dlatego jeszcze bardziej chcę zauważać te zwyczajne chwile.

Zatrzymywać je na fotografiach, w kilku zapisanych zdaniach, czasem w słoiku konfitur stojącym na półce.

Bo właśnie z nich powstaje nasze życie.











u













































































Kochane, dziękuję, że jesteście.

Dziękuję, że zaglądacie tutaj, czytacie i czekacie na kolejne wieści z Domowego Zakątka.

Bardzo lubię dzielić z Wami trochę naszego domu, ogrodu, działki, rodzinnej codzienności, spotkań i tych wszystkich małych rzeczy, które sprawiają, że zwyczajny dzień staje się ważny.

Jutro zaczynamy jesień.

U nas rozpocznie się wyjątkowo - od dwudziestu świeczek na urodzinowym torcie. Świętowaliśmy już dzisiaj w wyjątkowym miejscu.

Dzisiaj jeszcze przez chwilę zostańmy w lecie.

Z jego zapachem ziemi i kwiatów.

Ze smakiem owoców.

Z ciepłem późnych wieczorów.

Ze śmiechem przy ogrodowym stole.

Zabieram ze sobą w jesień całe naręcze tych wspomnień.

A czym pachniało Wasze lato?

Dziękuję, że jesteście i czekacie na wieści z Domowego Zakątka.

Ciepło Was pozdrawiam!
Iza


Komentarze

  1. Iza, choć zaglądam na ig, to jednak wpisy na blogu mają inny wymiar. Czytając je, odnoszę wrażenie nie jakbym wracała myślą do pięknych lat i dobrych wspomnień.
    20lat...popatrz, a zaczynaliśmy blogować kiedy nasze dzieci były przedszkolakami ! Sto lat dla Dominika!
    Bardzo mnie cieszą Twoje posty

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty